เริ่มจากสิ่งที่ทำให้เราได้รับการโบกมือจาก 3 เซเมะของวง
ต้องโทษจุนโนะ ถ้าบะบายให้นะก็กลายเป็นเซเมะที่ 4 แล้ว เห็นแต่เมิน คงเพราะไม่ประทับ__รึเปล่าหว่า

ที่จริงไม่ใช่ด้านนี้ที่ได้ บะบาย จากพี่อึ้นกะคิ เพราะด้านนี้เฉพาะท่านคนเดียว แต่อีกด้านรูปมันไม่ดีเลยไม่ได้เอามา เขียนโฆษณาตัวเองได้แบบว่า....โดนใจจัง 

(แต่ด้ามแอบบอกความบ้านเบ้า ที่จริงก็เพราะเราด้วย ต้นเหตุที่ทำพัดหายที่สนามบินก่อนมา ก่อนวันไปดูคอนก็ถ่างตาทำใหม่กันจนเผลอนั่งหลับในคอนด้วยน่ะ โทษน๊าคัตตุนจัง)

 แต่ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่า ภาษาอังกฤษมีผลกับท่านจริงๆ นึกถึงวันที่ท่านโบกมือแล้วน้ำตาจะไหล ไม่คิดว่าจะได้จริงๆเลย ทั้งคุ้มทั้งปลื้ม แม้กลับมาต้องเสียเงินแก้นกันยกใหญ่ก็เถอะ

ถ่ายเดลที่ดิสนีย์มาให้พี่ขวัญด้วยนะ รอตั้งนานมันเอาแต่คนสวยๆไปก่อนน่ะ สวนชิพนะ มันแทบวิ่งใส่ผู้หญิงเลย

แล้วก็นี่ตอนนั่งไฟชิงกันเซ็น น่าจะตอนไปซากะนะ เพราะอยู่กัน 4 คน กำลังจะได้ไปดูคอนที่ฟุกุแล้ว!

ต่อมาอยากให้ดูของคอนที่ณัฐกะกลอยรับฝากซื้อ เหอะๆ เรามาด้วยเลยต้องช่วยแบกซะงั้น

เห็นเคลียร์ไฟล์แล้วกลัวเลย

แต่เราอยากร้องไห้เพราะมัวแต่ชะล่าใจไม่ซื้อ จะไปซื้อรอบโดม แหม จอน! เปลี่ยนทั้งเซตเลย

ใบเสร็จ เห็นบอกว่าปีนี้เพิ่งทำเป็นระบบใบสร็จ เป็นเราๆก็อยากเก็บนะ มีบลูด๊อกด้วย

แล้วก็สัมภาระ ที่จริงถ่ายไว้ทุกเที่ยวที่ขนเลย และมันเยอะขึ้นๆเรื่อยๆ แต่รูปมาไม่ครบ เท่าที่เห็นก็อยากจะบอกว่าน้ำหนักไม่ใช่เล่นๆเลย กลอยถึงกะมือบวมด้วย

แล้วก็เพิ่มมาอีกทั้งที่มือก็เดี้ยงกันไปแล้ว



 

มาดูความรวยของจอนกันหน่อย ดูรถขนของสิ

ด้านหนึ่งน่าจะเป็นของคอนที่เอามาขาย อันนี้ที่จังหวัดขึ้นชื่อไข่ปลาเมนไทโกะนะ ถ้ารอบโดมเราว่าคงเป็นสอบคัน ส่วนด้านที่เห็นชัดๆนี่น่าจะเป็นรถขนอุปกรณ์ที่ใช้แสดงล่ะมั้ง

ต่อมารูปเราเอง บ้ารึเปล่า เอามาทำไม

อยากให้เห็นคนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ที่เราได้รู้จักเขา เป็นคนดีทุกคนเลย คุณป้าคนนี้เป็นคนรู้จักของกลอยตอนที่อยู่ซากะ เป็นคนใจดีแล้วก็ห่วงเรามากๆเลยตอนที่รู้ว่าอีกวันจะไปโอซาก้ากันเอง 3 คน แล้วยังไปเกียวโตกันต่ออีก

สถานีรถไฟเกียวโต เขามีระดับกว่าสุวรรณภูมิอีกล่ะ แถมใหญ่มาก

แล้วก็ทางเดินระหว่างชินจูกุกะฮาราจูกุ มีแต่ไฟล์อะไรไม่รู้ พวกที่เป็นเนื้อๆก็อยู่ในคอมหลักหมดเลย







ต่อมาเป็นสถานที่ที่เราประทับใจมากที่สุด

โยโกฮามา มินาโตะมิไร สถานที่ๆท่านชอบมาขับรถเล่นและแอบเดทกะน้อง? มาแล้วรู้เลยว่าทำไมท่านถึงชอบมา

ทั้งร้างผู้คนและสวยมากกกกกกกก

เรามาถึงมองหาไอ้ชิงช้าสวรรค์ แต่แทบหาไม่เจอแล้วคนก็โล่งกันสุดชีวิตเลยทีเดียว ป้ายมันก็โครตจะมีบอกเลย แต่สุดท้ายก็ได้พาณัฐนั่งตัวแข็งบนชิงช้าอีกครั้ง

วิวสุดๆเลย เราชอบยิ่งกว่าชิงช้าที่โอซาก้าอีก

ดูณัฐยิ้มสิ 555 

แล้วก็นี่ 

จำได้ไหม อะไรๆๆ

ที่แช่เท้าออนเซ็นที่พี่อึ้นพาเดทไง ออกรายการอะไรน๊า จำไม่ได้แล้วที่ให้สมาชิกเดทกับผู้หญิงคนเดิม โชคร้านเราหาบ้านผีสิงที่ท่านเข้าไปแล้วกรี๊ดก่อนผู้หญิงออกมาไม่เจอ

แล้วเราก็แววกินอาหารที่แพงที่สุดในบรรดามื้อที่กินมา อย่างมากเราก็กินแม็กโดนัลด์อันละร้อยเยน (โปรโมชั่น) มาหลายสิบมื้อก็เลยยอมฉลองกินชาบูๆที่มินาโตะมิไรกัน เพราะมันจะวันสุดท้ายแล้วนี่นะ จากนั้นก็เดินผ่านอะไรบางอย่าง แล้วก็ดีใจกันสุดชีวิต

ไม่ใช่หน้าอ้วนๆของกลอย 555

แต่เป็นหน้าอันเรียวบางของน้อง โปสเตอร์โดโคโมรุ่นที่ไม่น่าจะเหลือแล้วยังแปะอยู่ในห้างที่เราเข้า ก็กดถ่ายกันใหญ่เลย

ที่ดีใจก็เพราะช่วงที่เราไปคือตอนที่โดโคโมะกำลังใช้พีเซ็นเตอร์ชุดใหม่พอดี ไม่อย่างนั้นรถไฟเอย เสาเอย ป้ายใหญ่ๆเอยคงมีแต่น้องและคัตตุนแปะอยู่เต็มไปหมดเลยเนอะ

อา แล้วก็ขาดไม่ได้ ก็เล่นดอกไม้ไฟ (ไม่ใช่หน้าที่เค้าเล่นกันรึเปล่า) เล่นกันที่ทะเลล่ะ ทะเลบ้านเค้ามืดมากเลย ไม่ม่ไฟสำหรับให้เราเดินเล่นเลย แถมพอจุดพลุนะ คุณพ่อของน้องเรียวก็จะฉายไฟแล้วเดินตามเก็บอีก เกรงใจเค้า เล่นดอกไม้ไฟดีกว่า ไม่ต้องวิ่งหนีกะวิ่งเก็บด้วย
 

แล้วสุดท้ายก็อยากจะให้เห็นหน้าน้องเรียว ลูกเจ้าของบ้านที่เราไปอยู่ เห็นแล้วก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า น้องคะ ไปออดิชั่นที่จิมุโฉะเถอะ

 
พอเจอหน้าน้องครั้งแรก เราถามแม่เค้าว่า พี่นุ้ย น้องเรียวปัดมาสคาร่าเหรอคะ
อับอายที่เด็กมีขนตายาวกว่าตัวเอง

แต่แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้ลายเซ็น ว่าที่เด็ก Jr คนนี้เลย

แล้วก็วันชาติที่ผ่านมา ได้ฉลองกัน 4 คน เรา ณัฐ กลอย และพี่ขวัญที่เอ็มเปิดกล้องคุย มีความสุขจังน๊า

สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังน๊า อาคานิชิ จินของคาซึยะ

Talk นอกเรื่อง...

ยังไม่ได้เอาคอมไปซ่อม การบ้านก็เยอะ ปีสี่แล้วด้วยเนอะ

โปรเจ็คมหาพันล้านแปด

แต่ได้เห็นท่านกะน้องอยู่ด้วยกัน (บนผนังห้องตัวเอง) ก็มีกำลังใจแล้ว

พอคิดว่าตอนนี้ทั้งสองคนทำอะไรกันอยู่ ก็คิดว่าเราต้องพยายามบ้างแล้ว

ถึงแม้จะเหมือนอยู่คนละโลกกัน แต่อย่างน้อยได้อยู่โลกที่ขนานกันไปก็ดีนะ

ขอเพียงแค่ได้ย่นระยะห่างเข้าไปอีกนิด ก้าวไปข้างหน้าอีกหน่อย

อย่างน้อยก็ไม่อยากจมอยู่ที่เดิม

ในเมื่อทั้งคู่ก็เดินไปข้างหน้า เราอาจจะคลานบ้าง วิ่งบ้าง ก้าวกระโดดบ้าง

ไม่ทันเขาก็ไม่เป็นไร

แต่เราก็จะตามตลอดไป

เพราะมันเป็นการก้าวเดินที่มีความสุขที่สุดในชีวิตที่ไม่ได้วิเศษวิโสนี้

แต่ไม่เคยเสียใจที่ได้เป็นแบบนี้
Thank You JiN & KaZuYa & KaT-TuN